"Las imperfeciones son las que nos hacen especiales"
miércoles, 1 de octubre de 2008
Chosquiño
"Las imperfeciones son las que nos hacen especiales"
martes, 30 de septiembre de 2008
Arianne e Suzanne
sábado, 27 de septiembre de 2008
Ata sempre Esther...
Rematou a miña etapa de voluntaria no Refuxio de animais de Bando.
Todo comezou fai máis de tres anos. Unha gatiña da rúa enferma, unha tarde de chuvia, un longo percorrido ata un sitio que acababa de abrir as portas...
Houbo tarde nubradas: as carrachas, as pulgas, ... tardes de chuvia: os famentos, os lesionados, ... tardes de temporal: os disparados, aquél que inaugurou o ano coa súa morte a machetazos, os tirados o contedor, completamente desnutridos, por considerar que xa estaban mortos, os atropelados coa súa insoportable dor reflectida nos ollos...
Tamén houbo tardes de tímido sol: a constatación do aumento da incipiente concienciación, as adopcións, aquela tarde en que unha “pija” dixo que se quería levar a dous cans, e aclarou: “dous que non teñan posibilidades de adopción”, compartir tardes con xentes que preferían pasar alí horas, despois do seu traballo.
Nunca houbo tardes de brillante sol. E imposible en medio de tanta historia triste, de tantos dramáticos abandonos.
Nunca poderei esquecer a Madona, nin a Medos, nin a Pepiño, nin a Pintitos, nin a Podenquita, nin a Suni, nin a Peregrina, .... a lista sería interminable. A súa alegría, os seus lametazos, ¡Eso sí que é o máis desinteresados dos amores!.
Para min fue un autentico privilexio coñecer a Ana, Andrés, Araceli, Carlos, Eva, Fernando, Isabel, Jorge, Juan, Lorena, Marina, Marta, Marta, Olalla, Paloma, Susana, Xosé... esquecerei algún nome, nunca, aínda que vivise mil años, me esquecerei de vos.
Onte deixei unha nota a Paloma no ordenador para despedirme, abracei por última vez a Madona, Podenquita, Pintos e Lumbo, en representación de todos. Recompúxenme e pedinlle a Eva que viñese cerrar a porta. Non me despedín dela. Non me despedín de ninguén, non podería manter o tipo. Eva cerrou a porta, eu subín ao coche e botei a chorar. aínda sigo. Deixo atrás a miña etapa de voluntaria no Refuxio de Animais de Bando. Unha das mellores etapas da miña vida. ¡Recibín tanto! ¡perdo tanto!
Por favor, xa que fun unha covarde e non o fixen debidamente, aceptádeme esta carta coma despedida. e permitídeme que repita unha frase dunha peli: “O mundo é máis interesante porque estades vos dentro del”. MOITISIMOS BICOS A TODOS.
Esther
viernes, 26 de septiembre de 2008
¡Perrita perdida!

si alguien la encuentra o la localiza en el refugio puede contactar con Mar en el movil:629811469
¡DEREITOS ANIMAIS XA!
A asociación pola protección animal Abeiro ven de reunirse co valedordo pobo nun intento de cancelar a celebración dunha novillada no
concello de Negreira o 21 deste mes. A nosa protesta, máis alá do acto
inmoral e infame que supón que seres humanos se divirten mentres seres
hervíboros indefensos son torturados, xustificábase na conducta
infractora do concello de Negreira, pois incumple a lei 1/1993 de
protección animal, posto que non ten recollida de animais abandonados,
nin convenio con ningunha entidade de protección animal ou coa
consellaría de medio ambiente, que son as tres opcións que se
contemplan na lexislación. En Abeiro sabemos ben onde rematan os cans
e gatos dese concello, hai moi pouco tempo tivemos que buscar un fogar
para Zar, posto que en Negreira non dan ningunha solución aos veciños
e veciñas. Zar logrou un fogar feliz, outras moitas e moitos non teñen
esa sorte, e teñen que malvivir até que rematan mortos nas estradas,
montes ou lugares piores, pois o concello de Negreira non ten diñeiro
para cumplir a lei, pero sí para subvencionar espectáculos onde se
torturan animais.
A novillada tiña os permisos pertinentes e tivo lugar o pasado
domingo. Nós asistimos para protestar, xunto con outras asociacións
animalistas e ecoloxistas.
O alcalde pasará á historia como o primeiro alcalde da democracia en
Negreira que instaura o espectáculo taurino na súa localidade.
Susana
jueves, 11 de septiembre de 2008
Bedankt Arianne, bedankt Suzanne!


Arianne e Suzanne chegaron ao refuxio procedentes de Holanda tras unha pausa duns días en Asturias axudando a “Proyecto Darko” Estiveron dez días en Santiago con nós, o suficiente para decatarnos da súa xenerosidade e compromiso. Traballaron todos os días axudando no quirófano, desparasitando, vacinando, e observando todo coa súa ollada curiosa e intelixente. Nós preguntábamoslles que pensaban dun país como o noso mentres examinaban un recén chegado can, cego, que se deixaba explorar sen queixarse, e atopaban perdigóns aloxados nos seus ollos que xamais volverán ver, ou mentres desparasitaban unha cadeliña aterrada, chea de pulgas e carrachos, ou mentres escoitaban as nosas historias para non durmir de tantos e tantos casos de maltrato que nos chegan mensualmente. Elas, prudentes e cautas, só escoitaban e sacaban fotos, seguramente para contar aos seus colegas veterinarios holandeses que hai un lugar chamado Galiza onde os seres humanos enterran e afogan as crías das súas cadelas e gatas cando nacen, onde os cans e gatos son tratados como obxectos sen dereitos, e abandonados cando xa non fan gracia ou aburren, onde os nenos se divirten disparando con escopetas de balotes, privando a moitos seres da súa vida ou deixándoos mutilados para sempre, e onde moitos cans viven encadeados cumplindo cadea perpetua até a súa morte.
Pero non todo foi negativo, tamén viron que hai persoas que queremos cambiar esta realidade, e que queremos que estas situacións saian á luz para a vergoña da nosa sociedade.
Arianne e Suzanne foron as primeiras en chegar. Futuros cooperantes holandeses e holandesas virán no futuro ao Refuxio, onde por suposto serán recibidos coas portas abertas.
Susana
Pitufa
Esta es Pitufa, una preciosa perra de seis años. Es hija de una perra abandonada que, un buen día, tuvo la suerte de ir a parar a casa de Manuel. Manuel no deseaba tener más perros pero la acogió en su casa y le daba todo el cuidado y el cariño del que era capaz a su edad, ya avanzada.
Manuel murió hace seis meses y desde entonces Pitufa vaga por el pueblo. No le falta comida, ni un techo bajo el que cobijarse ya que los sobrinos de Manuel se siguen preocupando de alimentarla. Pero Pitufa necesita algo más, ese algo más que todos queremos: cariño, atención, en definitiva, un hogar.
No es una perra fácil. Precisa una casa con terreno y tiene la fea costumbre de perseguir a los gatos. No admite pasear con correa y es sumamente tímida. Ese miedo a las personas lo heredó de su madre (que a saber qué maltratos sufrió antes de llegar a casa de Manuel). Pero cuando está con personas que la tratan bien, entrega todo su cariño y se convierte en un ser delicioso.
No sé si estas palabras bastan para convencer a alguien bueno y paciente para adoptarla pero aquí quedan.
miércoles, 10 de septiembre de 2008
Beatriz y Tess
Os acordais de Peludo?, esta casi al final del blog, cuando lo puse aún tenía pinta de cachorrín, pues esta mañana me encontré con un perro que me sonaba mogollón y no pude evitar preguntarle a su acompañante si era del refugio , y mira tu que sí era peludo...y Beatriz su dueña amablemente me permitió que les hiciera una foto para que vosotros también pudieseis ver a Peludo, bueno ahora Tess..Pues na un fuerte saludo desde aquí a Beatriz y Tess...
Reno (Adoptado en Belgica)


Inés
Contacto Reno cuenpuri@telefonica.net ;cuenpuri
miércoles, 3 de septiembre de 2008
AMICO- IN MEMORIAM

Todas e todos coñecíamos a Amico, o seu gruñido caracterísitico cando facíamos algo que non lle gustaba, a súa olllada intensa cando escoitaba o son da caixa das lambetadas, e as ganas de mimos como todas e todos os demais compañeiros. Ultimamente Amico non se atopaba ben, perdera moito peso, non quería xogar, non tiña fame... Unha analítica non fixo máis que confirmar o que xa sospeitábamos. Era cuestión de días...
Hoxe, ao entrar no refuxio, Amico xa non estaba, e a súa ausencia enchía todo o recinto.
Por moito que todas e todos nós o saibamos, sigue sendo tremendamente duro comprobar a imposibilidade de salvalos a todos, e admitir que non atoparemos o cariño e a tranquilidade dun fogar estábel para cada un e unha dos que cada día chegan ás nosas portas é algo difícil de dixerir .
Amico chegou ao refuxio o 23 de febreiro do ano 2006, e onte, 2 de setembro de 2008 deixounos para sempre sen que poidésemos atoparlle un fogar. Por iso hoxe é difícil ser optimista.
miércoles, 27 de agosto de 2008
Perdeuse...
outra historia urxente. Uns rapaces de Santiago atopan este can nunha das entradas á cidade; lévano ao veterinario e comproban que non ten chip. Eles xa teñen un can, e non poden quedar con el. Precisamos urxentemente un fogar, para que non teña que pasar polo refuxio, ainda que sería unha adopción e entregaríase vacinado e castrado (por suposto tamén microchipado) As persoas que o teñen di que é boísimo no piso, está moi educado e non rompe nin lixa nada.Contacto:Susana 646492835
Acabanme de comentar que iste can perdeuse e non o dan localizado ,se aparece poñeremolo no blog para os posibles adoptantes
viernes, 15 de agosto de 2008
¡¡SOS!!
981575957 e 646492835e-mail: refuxio@refuxio.org
jueves, 14 de agosto de 2008
Cristina,Dousa y Jose Ramón
miércoles, 13 de agosto de 2008
Sety: adoptado 2011 - levaba no refuxio dende 2006!!!!
martes, 29 de julio de 2008
Blas(adoptado)
HOLA CHICOS,SOY MIGUEL, MI HERMANA ISABEL ESTA INTENTANDO BUSCARLE UN HOGAR A BLAS, CUALQUIER AYUDA SERIA GENIAL, GRACIASBLAS ES UN MACHO DE TAMAÑO MEDIO. ES JOVEN, PERO DE EDAD SIN DETERMINAR PUES ES UN PERRO RECOGIDO DE LA CALLE, LOS VETERINARIOS CALCULAN QUE RONDA LOS DOS AÑOS. SOSPECHAMOS QUE DEBIO CRIARSE O VIVIR ALGÚN TIEMPO EN ALGÚN DOMICILIO PUES SE ADAPTA PERFECTAMENTE A LOS ESPACIOS CERRADOS, NO HACE NINGÚN EXTRAÑO SIEMPRE Y CUANDO TENGA CARIÑO A SU ALREDEDOR. FUNDAMENTALMENTE LO QUE BUSCA ES LA COMPAÑIA HUMANA. LLAMA LA ATENCIÓN POR SU CARÁCTER EXCEPCIONALMENTE CARIÑOSO Y SE ADAPTA PERFECTAMENTE A LAS SITUACIONES. UNA MUESTRA DE SU BUEN CARÁCTER LO DEMUESTRA EL HECHO DE QUE SE DEJA BAÑAR SIN PONER NINGUNA OBJECIÓN, VIAJA EN EL COCHE COMO SI LLEVASE TODA LA VIDA HACIÉNDOLO Y EN CUANTO TE CONOCE UN POCO OBEDECE A LA LLAMADA. ES UN PERRO MUY LISTO, Y DE GRAN VITALIDAD. SE LLEVA MUY BIEN CON LOS NIÑOS Y TAMBIÉN CON OTROS PERROS, CON LOS QUE NO LE HEMOS VISTO ESTABLECER RIVALIDAD. ESTA DESPARASITADO Y VACUNADO. LE FALTA VISIÓN EN UN OJO, PUES A CRITERIO DE LOS VETERINARIOS DEBIÓ RECIBIR UN GOLPE EN LA FOSA OCULAR, PROBABLEMENTE INTENCIONADO. ESTO NO LE IMPIDE DESARROLLAR UNA VIDA ABSOLUTAMENTE NORMAL Y EXTERIORMENTE NO SE APRECIA ESA CARENCIA, TAMPOCO EN SU COMPORTAMIENTO. SÓLO TIENE UNA MALA COSTUMBRE POR LA QUE YA HA RECIBIDO VARIAS REGAÑINAS: SI HUELE UN TOPO O RATON DE CAMPO LE GUSTA EXCAVAR EN LA TIERRA PARA ENCONTRARLO. POR RAZONES DE SALUD, LA PERSONA QUE LO ACOGIÓ NO PUEDE SEGUIR HACIÉNDOLO Y ESTÁ BUSCANDO UN HOGAR PARA EL,EN ASTURIAS O GALICIA TELEFÓNO DE CONTACTO: 609 74 29 55 (ISABEL)
sábado, 26 de julio de 2008
¡¡Salvemos la focas!!
La Comisiòn Europea ha decidido el 23 de julio dar una paso a favor de las focas que, sin ser difinitivo, es muy importante, al garantizar "que no se van a encontrar en el mercado europeo productos derivados de focas sacrificadas y despellejadas con procedimientos que provoquen dolor, angustia y sufrimiento". El pasado diciembre, la UE encargó un informe a la EFSA para solventar la diferencia de opiniones entre el Gobierno de Canadá, que considera la caza "responsable, sostenible y bien regulada", además de "humana", en palabras de su Ministra de Pesca Loyola Hrearn, y la de la Protect Seals Network, en la que está integrada Fundación Altarriba, y grupos independientes, que la consideramos cruel, inhumana, y dirigida por y para el mercado de la moda. Los resultados del informe dan la razón a los grupos animalistas e independientes, y la Comisión ha obrado en consecuencia. Según la EFSA, "las focas pueden ser sacrificadas rápida y eficazmente mediante diversos métodos sin provocar dolor, angustia y sufrimiento evitables, pero existen pruebas que demuestran que no siempre se procede a un sacrificio efectivo en la práctica". No podían faltar las amenazas desde Otawa, que han comenzado de inmediato, y que pretenden llevar la discusión al tema de la caza en general, buscando apoyos donde no van a dárselos. La UE, a través de Stavros Dimas, Comisario de Medio Ambiente, asegura que "mantiene su compromiso de hacer cumplir unas normas muy rigurosas de bienestar animal", y entendemos que esta decisión tiene mucho que ver con lo que opina la mayoría de los ciudadanos europeos al respecto: no quieren productos de foca en el mercado, sin más matices. Desde Fundación Altarriba esperamos que esta propuesta, que ahora debe tramitarse en el Parlamento y el Consejo de Europa, no sólo supere la presión política canadiense sino que además elimine la excepción que se hace sobre los métodos de caza, que exigirá unos certificados muy rigurosos sobre los métodos de matanza y que siempre podrían ser obviados si, como este año, las autoridades canadienses impiden el acceso de testigos y de la prensa internacional a las zonas de caza. La Fundación Altarriba, que inició hace unos meses una campaña de firmas para la prohibición en España (que ya supera las 15.000), y que mantuvo reuniones al respecto con varios grupos parlamentarios al final de la pasada legislatura, ha redirigido la campaña hacia el Parlamento Europeo, solicitando que una prohibición TOTAL de los productos de foca dentro de la UE, algo que, finalmente, obligaría al Gobierno de España a sumarse a la prohibición. http://www.altarriba.org/peticion-focas-UE.php Fundación Altarriba, Amigos de los AnimalesBarcelona, 25 de julio de 2008 Oficina de Prensa: Tel. 93 412 00 73 Fotografía ©2008 Sea Shepherd Conservation Society
martes, 22 de julio de 2008
Gatiño(adoptado)
asociacionabeiro@gmail.com
martes, 15 de julio de 2008
¡¡Caramelo perdeuse!!
Queridos amigos: Hemos perdido a "Caramelo", un perro de tamaño pequeño- mediano, de color marrón clarito, con calcetines blancos, cojito de las patas traseras y con un ojito mal. Se perdió en Arteixo hace 8 días y, aunque está muy lejos de Santiago, no queremos perder la oportunidad de encontrarloMil gracias. Amaya
contacto:amayaor@yahoo.es
jueves, 10 de julio de 2008
¡¡Ahora o nunca!!
¿Podéis hacerla circular? GraciasPETICIÓN + IMPORTANTE: LLEGAR AL PARLAMENTO EUROPEO. FIRMAD POR FAVOR. AHORA O NUNCA !!!!¡¡¡¡ESTA ES UNA DE LAS PETICIONES MÁS IMPORTANTES QUE PODÉIS FIRMAR EN VUESTRAS VIDAS!!!Está escrita por un miembro del Parlamento Europeo, Mr. Alain Hutchinson, y demanda que exista una Convención Europea que Proteja tanto a las Mascotas como a los Animales Abandonados Se necesitan muchísimas firmas, 1 millón de firmas. Pero si las conseguimos, el proyecto podrá ser presentado en el Parlamento. Los avances que se conseguirían son inmensos que si intensásemos lograr algo así en España pasarían décadas hasta simplemente acercarnos a la meta.Así que por favor, por ellos, por lo que más queráis, ¡¡¡FIRMAD, FIRMAD POR VOSOTROS, POR VUESTROS HERMANOS, POR VUESTROS PADRE Y POR VUESTROS ABUELOS!!! Y REENVIAD LA PETICIÓN A TODOS VUESTROS CONTACTOS, TODOS, NO SOLO LOS ANIMALISTAS!!! NADIE SE PUEDE NEGAR A ALGO QUE BENEFICIARÍA A LOSANIMALES QUE AHORA MISMO ESTÁN TOTALMENTE DESPROTEGIDOS!! www.petitiononline.com/01marina/petition.html'Debemos luchar contra el espíritu inconsciente de crueldad con qué tratamos alos animales. Los animales sufren tanto como nosotros. La verdaderahumanidad no nos permite imponer tal sufrimiento en ellos. Es nuestrodeber hacer que el mundo entero lo reconozca. Hasta que extendamosnuestro círculo de compasión a todos los seres vivos, la humanidad nohallará la paz.' Dr. Albert Schweitzer, Premio Nobel Amigos que amais la naturaleza y a los animales: podemos conseguir un ANTES Y UN DESPUÉS. Vamos a por ese después !!!
miércoles, 9 de julio de 2008
Canciña cega
Serena es una perrita ciega que el desalmado de su dueño ha dejado sin importarle nada en la perrera de adra,esta metida en una jaula con cuatro perros mas,no la dejan comer ni beber agua y ella al estar sin vista no puede hacer nada solo echarse en un ricon de la jaula a dejarse morir,es muy urgente este caso,necesita una casa de acogida a adoptante antes de que no se pueda hacer nada por ella ya q es carne de cañon los responsables de la perrera quieren sacrificarla porq dicen no tiene ninguna posibilidad y la perrera esta saturada pero nosotros si creemos en los milagros.Esta en Almeria pero se envia a cualquier provincia,el contacto es pipowylma@hotmail.com.
lunes, 7 de julio de 2008
Esther e Medos
QUERIDO MIGUEL:Non nos coñecemos, aínda que somos compañeiros de "fatiga": os dous somos voluntarios do Refuxio.Encantoume a túa páxina en internet. Cheguei a ela a través da páxina de Abeiro. Ten razón Eviña: as túas fotos son moi boas, so hai unha pega: non está o meu can, MEDOS, a lo menos non está cunha historia bonita, que sería a que el merecería.Eu coñecín a Medos cando chegou atropelado. Pobre, parecía un trapiño, alí tirado nunha esquina, cunha dor que imaxino insoportable, tapándose os ollos cunha patiña, imaxino que pensando "non quero saber nada máis deste mundo asqueroso...", e co incordio de Suni (Tsunami, a cadeliña negra de Marta), cunha pata enxesada saltando continuamente enriba del, e el sen dicir nin mu.¡Pobres canciños abandoados!: atropelados, golpeados, esquencidos. ¡Pobres bichos que para algúns non teñen sentimentos, non sofren, non son máis ca obxectos. ¡Pobres os que así o pensan, que on disfrutarán nunca do máis desinteresado dos amores!Tamén lin o comentario que fixo un cazador "anónimo" ¿por qué anónimo?, que demostra "unha profunda ignorancia e atrevemento" en relación co mundo dos cazadores, sobre todo cando di que falamos de oídas.Realmente non quixera ser "borde", pero, sinceramente, penso que este señor vive nos mundos de Yupi. E commo xa dixen que non quero ser borde, so me gustaría que viñese ao Refuxio, non de visita, encantaríame que, xa que dí que ten tanto amor polos animais, viñese de voluntario só, por exemplo, dous días a semana, unhas dúas horiñas, (TODOS OS VOLUNTARIOS DE BANDO TRABALLAMOS, E ALGÚNS VIVEN BEN LONXE), durante un mes, e vise o "de oídas que falamos". É posible que, a pesar da experiencia que di que ten, descubrise un mundo distinto: o do verdadeiro amor aos animais, a entrega dalgúns, e o que fan outros....E ímolo deixar ahí. O resto xa o dixo a miña querida Susana.Bicos mil.ESHER BARREIRO NOGUEIRA.
viernes, 4 de julio de 2008
Pombiña(está en liberdade)
Ola, esta pombiña encontreina cun ala rota na zona vella de Santiago, despois de un mes ca ala inmovilizada parece que non recuperou del todo,penso que non vai a voltar a voar, por iso necesita un palomar ou un sitio onde poda moverse con certa liberdade, unha finca sen cans e gatos ou algo parecido, se podedes ofrecerlle un sitio así ou coñecedes a alguén que a poda acoller sería de moita axuda.contacto miguel 649278031
Lena
martes, 1 de julio de 2008
Salomé
miércoles, 25 de junio de 2008
Cry(adoptado)
Naceron en San Xoan


lunes, 23 de junio de 2008
Debiliña
domingo, 22 de junio de 2008
Mercadillo en Belvís
Onte os voluntarios da asociación Abeiro do refuxio de Bando montaron un mercadillo no parque de Belvís dentro da programación da feira do sol,dende collares pra cans,libros, acuarios,e como non a peza clave do noso posto "o escurridor da fregona".O comezo da xornada destacou pola ansia consumista dunha das voluntarias o cal facianos temer que a mercancia quedaría escasa...finalmente e unha vez controlada, a xornada desenrolouse con total normalidade cas visitas de amigos de dous e de catro patas tamén.Gracias aos voluntarios polo seu esforzo e sobre todo á máis xoven delas Salomé que non abandonou o posto nin para ir a comer...mentras o seu pai daba conta dun churrasco no San Clodio...que poca vergoña...
miércoles, 18 de junio de 2008
¡Can perdido!(adoptado)
Iste canciño atopeuno no parque de Galeras, ten pinta de ou haberse perdido ou de haber sido abandoado fai pouco xa que gime moito , non quería moverse do sitio como si estivera esperando polo seu dono, pero xa levaba todo o día e ninguén o recolleu, por favor se o coñecedes informar ó dono de que esta no refuxio.
martes, 17 de junio de 2008
A odisea de Machupichu (RIGA) - segue no refuxio
Cóntovos: na ruta por ames que fixemos en maio, cos alumnos de 1º eso, todo xenial, incluso teño unhas fotos!!... pero iso non é o que quería contar. en resumo, atopamos unha cadela, que resulta estaba abandonada, (que novedá), e veu con nós 5 km, medio no colo, medio andando... eu non podía quedar con ela, e os rapaces menos (por eles sí, pero non van aparecer así cun can na casa!!!), co cal, a nosa sorte foi que ó chegar á aldea nova nos atopamos cun municipal, que coñecía ó profe, recolléunola, chamou a medioambiente de ames, e ese mesmo día xa estaba no refuxio de bando... xenial!!! días despois, os alumnos da miña titoría, decidiron apadriñala, correo ó refuxio, falar con mediambiente de ames..., apadriñámola!!! e, cal foi a nosa sorpresa!!!, cando nos mandan a foto... PROFE, ESA NON É (xa a min me parecía), volta a mandar correos, chamar ó medioambiente, ós munipas, e correo ó refuxio... e agora ó chegar a casa, un correo: xa está, se confundiron de cadela!!! eran do mesmo día, recollidas pola mesma zona, e negras. pero xa está!!! xa temos apadriñada a RIGA, e vos mando un arquivo coa súa foto. vaia, unha historia con final felizBiquiños. Vir
E Riga ante a preocupación dos rapaces contestoulles...
Ola nenos e nenas, Creo que son eu a cadela que queríades apadriñar... Houbo un pequeno erro coa miña compañeira de Ames, Malta. A min puxéronme de nome Riga. Como vedes, estou moi ben, pero con ganas de ter unha casa onde me queiran moito.
Gracias por pensar en min e un saúdo desde o refuxio
Lambetadas. Machupichu
lunes, 16 de junio de 2008
Moncho(adoptado)
martes, 10 de junio de 2008
O Refuxio en Compostela

Los voluntarios del refugio de animales integrados en la asociación Abeiro sacaron ayer a la calle la adopción de perros, en su habitual contacto anual con la ciudadanía en el Toural. Abeiro se presentó ayer en esta plaza con seis animales ya esterilizados, vacunados, desparasitados y con microchip para animar a los compostelanos a hacerse cargo de ellos. En esta ocasión lograron concertar una adopción en el momento, aunque también captaron la atención de otros compostelanos que quedaron en pasarse por el refugio.Abeiro, que tiene algo más de medio centenar de socios, de los que unos veinte son voluntarios, quiere que este contacto con la ciudadanía tenga un carácter más permanente, por lo que esta salida tendrá en adelante carácter mensual, «porque hai moita xente que aínda non coñece o refuxio ou que non sabe que existe», explica Susana Romero, presidenta de Abeiro. El primer sábado de cada mes la asociación estará en O Toural para intentar captar nuevos voluntarios, formalizar apadrinamientos de animales y desplegar su campaña de esterilización como medida para disminuir el abandono de animales. Ahora mismo el refugio de Bando acoge a cerca de cuatrocientos perros y gatos, entre ellos numerosos cachorros de felinos que se dejan en este equipamiento.
Entre las campañas de esta asociación está la de apadrinar animales, lo que supone para los interesados una aportación anual de 50 euros, con lo que se contribuye al mantenimiento del refugio. Los padrinos reciben información puntual sobre las mascotas que se le asignan en ese programa. Ahora mismo tiene 84 animales apadrinados.
(texto publicado en la Voz de Galicia)
sábado, 31 de mayo de 2008
Máis gatiños
Estos gatiños son moi cariñosos e xoguetons...de ahí que nos costara tanto facerlle as fotos, non paraban quietos. Naceron na nosa casa fai mes e medio aproximadamente. Son catro e estan moi acostumados a estar ca xente e a xogar con ela. O negro e o amarelo son dous machos e as outras, de tres cores, son femias. Xa comen de todo e, polo tanto e moi facil alimentalos. Poden xogar con nenos porque son moi moi mansiños, dende que naceron estuveron sempre rodeados de xente.Contacto Juana nanafdez@hotmail.com
jueves, 29 de mayo de 2008
¡¡Perrita Pointer!!
contacto: kenimep2000@yahoo.es
domingo, 25 de mayo de 2008
Gatiños
sábado, 24 de mayo de 2008
Can abandonado


voimos de recibir un correo coa foto dun cachorriño abandonado na porta da Subestación de Mesón Vento, onde permanece inmóvil, seguramente agardando polo seu dono, pensando o pobriño que van volver por el. A persoa que nos envia a información non o pode acoller porque vive nun hotel. O can está ao carón da estrada C-542 se ningún sitio no que garecerse, e expóndose en todo momento a ser atropelado polo intenso tráfico da estrada.
La dirección es carretera comarcal C-542 (Mesón do Vento – Betanzos) KM 19,3, al lado del pueblo de As Travesas.
jueves, 22 de mayo de 2008
Mel(morreu)


viernes, 16 de mayo de 2008
Barro(morreu de pena)


martes, 13 de mayo de 2008
Dedal - segue no refuxio
viernes, 9 de mayo de 2008
Buga(adoptada)
jueves, 8 de mayo de 2008
Neboa e Alba - ALBA ADOPTADA


Son compañeiros de canil, levanse moi ben entre eles e con os demais cans.Neboa é un macho timido de tres anos,pero si tes un pouquiño de paciencia con él teras a un amigo para sempre, esta moi ben educado, sabe deitarse.A sua coleguita Alba tamén ten tres anos,foi atopada en Area Central.Chegou preñada ó refuxio, todos os seus cachorriños foron adoptados, agora solo falta ela....e moi alegre e cariñosa...que é linda xa e evidente...Os dous son moi xoguetones, cando salen do canil non paran de correr...










