martes, 14 de septiembre de 2010

Voluntarios e voluntarias do refuxio de Bando, baixarán con varios cans ata a Praza Cervantes(Santiago) CINZA E DULLA adoptadas!!!!

Os dous últimos sábados deste mes de setembro, sábado 18 e sábado 25, varios/as voluntarias do refuxio de Bando (Santiago) van achegarse á Praza Cervantes con varios cans do refuxio. Trátase de informar sobre o refuxio, que o coñezan, que saiban que se pode adoptar ou apadriñar, etc, etc.


E ti? tes un ratiño para achegarte a Cervantes? Se te queres achegar a ve-los cans, a preguntar calquera dúbida, a colaborar, a coñecer un pouquiño máis de preto o refuxio, tes unha boa oportunidade.



O sábado pasado, día 11 setembro baixaron á Praza Roxa con 3 cadeliñas: cinza(adoptada), dulla(adoptada) e lúa.

O 12 de xuño fixeron o camiño con varios cans e cadelas, dende o refuxio de Bando ata Cervantes.


Mesmo quedaron con xente para face-lo camiño que tiñan algún can adoptado/a



http://www.refuxio.org/


refuxio@refuxio.org

domingo, 12 de septiembre de 2010

axuda urxente zaragoza

Nuestro único objetivo es conseguir salvar sino no es posible a todos los perricos de este horrible corredor de la muerte que es la perrera de Movera (desgraciadamente y debido a nuestra falta de medios y estructura, ya que no disponemos ni de refugío físico ni apen...as contamos con casas de acogida ni medios económicos suficientes para sufragar todos los gastos de guardería y veterinarios que conlleva el rescate de los perricos), difundirlos para encontrarles un buen adoptante particular o al menos, una acogida temporal en protectoras tanto españolas como extranjeras (afortunadamente y aunque con cuenta gotas, protectoras de países como Alemania, Amsterdam, Suecia, Suiza, Francia y Bélgica, solidarizados con el grave problema que tenemos de sobre masificación de mascotas en nuestro país, se comprometen a acogerlos con el único fin de evitar su sacrificio en las perreras españolas. El problema es que esto acarrea siempre una serie importante de trámites y de gastos que por desgracia, no siempre podemos asumir, por lo que viajan menos de los que nos gustaría). TÚ PUEDES AYUDARLOS. ¿CÓMO? - Difundiendo todos nuestros casos y los de otras ciudades ya que por desgracia Movera no es un caso aislado y son muchos otros los que sufren este estigma en silencio, para entre todos formar una red social a nivel nacional que apoye esta causa y genere conciencia social. - Sugiriendo esta página a todos tus contactos, para dar a conocer nuestra labor :) - Ofertándote como voluntario/a para realizar visitas de pre y seguimientos posteriores de futuras adopciones. (Sólamente los entregamos en Zaragoza, Madrid y Barcelona, pues actualmente sólo en estas ciudades disponemos de colaboradoras con esta perrera para estas cuestiones). - Haciendo de casa de acogida temporal (a veces la posible adopción tarda meses en salir y esto exige una gran responsabilidad, por no hablar de que muchos de ellos no han tenido la fortuna de ser educados y esto implica un sobre esfuerzo por parte de su responsable). - Apadrinando a alguno de los perricos que tenemos en la guardería a la espera de encontrar un dulce hogar, ya que son muchos los gastos mensuales que tenemos que asumir. - Haciéndote socio de nuestra Asociación y colaborando con un pequeño donativo mensual, que ayudará a mantener un equilibrio en nuestro limitado presupuesto, que ayudará a ampliar el número de adopciones :) - Denunciando abiertamente los casos de maltratos que conozcas, para que los maltratadores no queden impunes como suele ocurrir por desgracia y sean acusados con el dedo de la Justicia. - Sugiriéndonos ideas y aportaciones de cualquier tipo que mejoren la calidad y cantidad de nuestras adopciones ¿CUÁLES SON LOS TRÁMITES PARA GESTIONAR SU ADOPCIÓN? 1- Lo primero hay que rellenar un cuestionario para hacernos una breve descripción del perfil del adoptante y del lugar donde vivirá el perrico. 2- A continuación, realizaremos una visita previo aviso de pre-seguimiento, para corraborar todos los datos del cuestionario. 3- El perrico se entregará con Pasaporte, Microchip, Vacuna de la rabia, Desparasitado externa e internamente y esterilizado, con Contrato de adopción, pre y seguimientos (visitas posteriores para garantizarnos el bienestar del animal). 4 - Evidentemente, todo esto nos acarrea una serie de gastos que no podemos afrontar por nuestra cuenta, por lo que no nos queda otra opción que pedir el ingreso de las tasas de adopción, para amortiguar parte del dinero invertido en ellos (gastos de veterinarios, pues muchos de ellos llegan enfermos, traslados, tasas de la perrera y guarderías). El importe del dinero se realizará a la entrega del perrico y nunca antes. Se entregan solamente en Zaragoza, Barcelona o Madrid, pues solamente en estas ciudades contamos con colaboradoras que nos ayudan en los trámites. Productos: No son productos, son seres vivos que por culpa de humanos faltos de escrúpulos y sensibilidad, son condenados a topar con sus pobres huesos en esta horrible perrera y con tan sólo 10 tristes días que imponen por ley para que podamos difundirlos, son sacrificados en la mayoría de las ocasiones (tras muchos esfuerzos, solamente conseguimos rescatar a un 30% de ellos) transcurrido ese breve espacio de tiempo, sin haber tenido ocasión en la mayoría de las veces, de haber conocido el calor de una caricia de una mano amiga :( Para nosotras, todos los perros merecen como poco respeto, dignidad y cariño, por eso, nos ocupamos detalladamente de entregarlos solamente a personas responsables y concienciadas con el sufrimiento que han pasado en su anterior estilo de vida y a la pena que han sufrido al ser abandonados :( Antes de ser entregados, exigimos rellenar un cuestionario para hacernos una breve idea del perfil del adoptante y el lugar y condiciones donde vivirá el perrico. Previamente a la adopción, nos personamos en casa del posible adoptante, para corraborar que toda la información obtenida en el cuestionario es real. Los entregamos con vacuna de la rabia, microchip, pasaporte, desparasitados externa e internamente y esterilizados, pues de alguna forma hemos de poner freno al grave problema de la sobre masificación canina. Una vez entregados, hacemos unas visitas de seguimiento para comprobar que el animal está en buenas manos y en perfectas condiciones. Esto implica mucho tiempo por nuestra parte, algo de lo que debido a nuestra vida laboral y personal, resulta complicado compaginar con nuestra tarea, por lo que pedimos disculpas de si en alguna ocasión tardamos en contestar vuestros mails.


contacto vero1989vero@gmail.com



en facebook http://www.facebook.com/album.php?aid=477&id=100000926887919

sábado, 11 de septiembre de 2010

AVISO URXENTE!!!! HOXE BAIXAN VOLUNTARIOS/AS CON CANS DO REFUXIO DE BANDO Á PRAZA ROXA SANTIAGO

VAN ESTAR NA PRAZA ROXA SOBRE AS 5 DA TARDE

se te queres achegar a ve-los cans, a preguntar calquera dúbida, a coñecer un pouquiño máis de preto o refuxio, tes unha boa oportunidade


e os sábados 18 e 25 deste mes, baixarán ata a praza cervantes santiago

FACEBOOK avisos urxentes, casos graves, chamamentos...

de ADOPCIÓNS GALICIA - ABUELETES EN ADOPCIÓN

http://www.facebook.com/note.php?note_id=149475201749479&id=100001017322964&ref=mf

DÁLMATA CEGO "MATISSE" XA ESTÁ NA CASA, NECESÍTASE AXUDA ECONÓMICA

http://www.facebook.com/note.php?note_id=149475201749479&id=100001017322964&ref=mf#!/note.php?note_id=149468601750139&id=100001017322964&ref=mf

de ANDREA ASOCIACIÓN - BURRIÑO E CAN TIRADOS Ó AUGA CUNHA PEDRA DE 15 KG - XA ESTÁN NA CASA

http://andreaasociacion.wordpress.com/2010/09/09/la-burrita-y-el-perro-ya-estan-en-casa/

ollo ó can en facebook

ola!! en facebook hai unha pax de ollo ó can grupo http://www.facebook.com/?tid=1594166895677&sk=messages#!/group.php?gid=107439512614897&ref=ts

e outra de ollo ó can - http://www.facebook.com/?tid=1594166895677&sk=messages#!/profile.php?id=100000923345426&ref=ts

aí intentamos publicar o mesmo que no blog

moitas veces facebook axuda nas adopcións, nos casos máis graves e urxentes, e sobre todo é un bo medio de difusión

como se soe dicir: se queres ser siareiro/seguidor

miércoles, 8 de septiembre de 2010

APARECE UN PERRO MUERTO ATADO CERCA DEL REFUGIO

Copio da páxina do "refugio animales ponteareas":

Isto saiu en la voz digital:

http://www.lavozdegalicia.es/vigo/2010/09/08/0003_8713064.htm


Isto é o que dictou a xustiza:

La vida de BEETHOVEN solo vale 75 euros para la justicia en España.Impotencia, vergüenza y mucha tristeza es lo que sentimos tras el juicio que se celebro esta mañana. La propietaria Mercedes Mora como es insolvente pagara 5 euros de multa durante 15 dias.





Isto é o que pasou:

http://ponteareasanimal.wordpress.com/2010/06/21/aparece-un-perro-muerto-atado-cerca-del-refugio/


« Soy voluntaria del refugio de animales de Ponteareas y quiero exponer mi mayor repulsa a actos de abandono que se están produciendo a las puertas de nuestro refugio.

Lo mantenemos gracias al “mini terreno” que nos ha cedido la comunidad de montes por tiempo limitado y nuestro esfuerzo y trabajo, ya que no tenemos ayuda estatal alguna. En estos momentos hemos superado el límite de capacidad y tenemos perros también repartidos por casas particulares y de nuestros voluntarios.
La gente nos deja perros atados a la entrada, sueltos por el camino, atados a casas de voluntarios. Nos amenazan cuando le decimos que nos es imposible recogerles el perro que quieren abandonar, con meterle un tiro o hacerle un hoyo. Cajas con cachorros, perros con heridas de tiros, perras preñadas, etc…

El colmo ha sido ayer, cuando en un paseo por un camino poco utilizado por nosotros nos hemos encontrado con un hecho del que las fotos hablan por sí solas.
Dejaron a este pobre perro atado en medio de unas zarzas donde no podía ni acercarse al camino. La voluntaria que hizo estas fotos se hizo varias heridas con sangre por lograr acercarse.

Quiero que quede en la conciencia del asesino de este perro (su propietario que lo dejó allí abandonado el 24 de abril de este año). Que sepa que aparentemente su perro murió allí devorado por las alimañas. Le arrancaron la cabeza, le vaciaron el cuerpo y le rompieron las mandíbulas. El perro no tuvo escapatoria ninguna. Primero por estar atado. Segundo por el lugar donde nadie podía ayudarle. La intención fue que nosotros lo encontráramos, pero se equivocaron de camino.

Al lado del perro había una bolsa de supermercados Eroski vacía, con un ticket de compra de unos yogures y una bolsa de “croquetas para perros”, pagado con tarjeta Travel Club nº: 60 15470 *12563238 *, de fecha 24/04/2010.
Si pertenece a los propietarios espero que los yogures le hayan sentado bien. A su perro, al que ustedes han asesinado, las croquetas no le sirvieron de nada.

Les deseo que este horror que han cometido les persiga en sus conciencias toda la vida.

Quiero también hacer un llamamiento a todos los desalmados como ustedes. Antes de adoptar o comprar un perro piénselo dos veces. Y no nos sigan queriendo cargar a nosotros con su culpa si no nos podemos hacer cargo de su problema, al fin y al cabo que no solo no nos ayuda si no que llegan a burlarse de nuestra labor. »

Fdo.: Isabel P. Fontenla

Voluntaria del Refugio de Animales de Ponteareas

martes, 7 de septiembre de 2010

HISTORIAS DOS CANS DO REFUXIO: O CAN "NÉBOA"


No máis remoto pobo, do máis remoto lugar…



...habitaban lobos, xabaríns, raposos, e algunha que outra especie sen descubrir. Entre todos estes seres destacaba NÉBOA.


Néboa é un can famento, desantendido, leva tempo sen recibir cariño. E xa hai que vaga polo monte. Néboa sempre recordaba as malleiras cando se achegaba ao pobo. Alí de cando en vez ollaba a casa na que vivira cos seus antigos donos, e observaba con qué cariño coidaban e mimaban ao seu novo gatiño.


Hoxe era a derradeira vez que se ía achegar ao pobo para buscar algo que levar á boca. Néboa levaba case un mes sen comer apenas unhas migallas de pan. Xa non tiña forzas, e xa desistira volver baixar, porque ás veces en vez de darlle comida, levaba unhas pedradas, e xa estaba canso. Nese intre, enchéronselle os ollos de bágoas: OS DA BRIGADA!!!.


"Os da Brigada" (oira falar moito deles) virón a néboa, e con moito coidado para non asustala, collérona e metérona na camioneta, e no centro de acollida déronlle auga, comida, e déronlle o cariño que que xa hai que non tiña. Aquela camioneta salvaríalle a vida.



Pero Néboa, se merece un fogar.


NÉBOA, ESTÁ ESPERANDO NO REFUXIO DE BANDO QUE SE FIXEN NEL. XA LEVA MOITO, MOITO, MOITO TEMPO. O que para ti é moito, para néboa é moito máis.



Por: Marta M, Andrea B e Joselu da clase de 3º eso C do IES de Ames


HISTORIAS DOS CANS DO REFUXIO. GREIBEN: o último mosqueperro?????

Greiben é un dos mosqueperros que quedan, mellor dito, é un dos seus descendentes.


DE FRONTE!!!!!!


Con espada non anda, “xa non se leva”. Pero co pau… dálle moi ben ó taichi, ás carreiras de relevos, lanzamento de pau, salto de altura…


Coa pelota non ten rivais, en fútbol sen balón e pilates canino, é un hacha.


Tamén ten arte nas excavacións, no transporte de pedras, chapas e paus(e zapatos, calcetíns, etc etc etc).


Nas mexadas a longo alcance… un deporte de risco, pois cando mexa na roda da dona, ten que saír pitando, para coller velocidade e gañarlle ó pau que lle lanza ela. Nunca soubo se era para darlle a el ou para que entrenase.


E agora está entrenando para o cannicross. Si, xa o di a palabra, un can que vai facendo cross!!! Non!!!!!!! O canicros é… (buscar en google)


Despois de todos estes avances, o último é participar en agíliti. É moi deportista, e decantouse por isto, pois rexeita a violencia. De aí o cambio das espadas polo deporte.
É moi moderno.

DE LADO!!!!
A verdade é que ten un bo tipo!!!!


Por Antía, Sandra e Jacobo do IES de Ames




lunes, 6 de septiembre de 2010

PEQUEÑINES...SÍ GRACIAS: Donovan, Cinca(adoptada), Bicha(ADOPTADA) e Karaka

Donovan


Todos teñen a súa historia, cunha situación particular, pero o que teñen en común é que queren alguén que os mime.
E a ti?? gustaríache comparti-lo teu tempo cun deles?
Preséntovos a ...

cinca(adoptada)

bicha (adoptada)



karaka



Todos eles esperan por ti no refuxio de Bando.

APADRIÑAMENTOS: Ramallosa, Opi e Popi

Cómo colaborar: podes apadriñar un can/cadela ou un gato/gata Moitas veces falta o tempo, outras por ter alerxias, ou outro motivo. poderiamos pasar un bo rato dicindo porqué non adopto. pero hai outras formas de colaborar. podes ir pasea-los cans do refuxio. Podes facerte socio. E podes apadriñar un dos "animaliños" do refuxio. SI, EXISTE ESA POSIBILIDADE.


Por exemplo RAMALLOSA, OPI e POPI están apadriñados. Por suposto tamén están en adopción.









domingo, 5 de septiembre de 2010

Saídas a Praza Cervantes cos cans do refuxio

Os dous últimos sábados deste mes de setembro, sábado 18 e sábado 25, varios/as voluntarias do refuxio de Bando (Santiago) van achegarse á Praza Cervantes con varios cans do refuxio.

Trátase de informar sobre o refuxio, que o coñezan, que saiban que se pode adoptar ou apadriñar, etc, etc

E ti, tes un ratiño para achegarte a Cervantes?

23000 visitas!!! estamos de noraboa

hoxe chegamos ás 23000 visitas. graciñas a todos e todas as que estades aí poñendo un anaco das vosas vidas, do voso tempo. graciñas ós voluntarios e voluntarias do refuxio, que fan isto posible.

este blog foi creado para axudar ós animais, dun sinfín de maneiras: difusión de información, adopcións, apadriñamentos...

ata aquí espero vos gustase, DENDE AQUÍ continuaremos para que así sexa.

axuda solidaria urxente!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Puedes ayudarnos???
Hola amigos Este es un comunicado que jamás hubiéramos querido tener que realizar. Es un grito de ayuda y, sobre todo, la forma que tenemos de compartir el inmenso dolor de la pérdida injusta de nuestros compañeros.

Todos sabéis que trabajamos rescatando animales del ...Zoosanitario Municipal de Sevilla, la tan tristemente afamada, Perrera. Todos sabéis que somos personas particulares que no disponemos de refugio, ni socios, ni más a ...yuda que la de nuestros propios y escasos recursos.

No somos muchos, no más de una decena de personas, varias de ellas viven muy lejos de Sevilla, y aún así, con nuestras pocas armas, nos enfrentamos diariamente a la tremenda injusticia que viven los animales en la perrera. Buscamos hogares para ellos, unas pocas madrinas enormemente generosas pagan la residencia a algún afortunado para salvar su vida, y así es como llega el final de cada día, con la terrible sensación de que nunca hemos hecho suficiente, y que, a pesar de que hoy hemos liberado a alguno de ellos, los demás quedaron allí, diciéndonos con sus hermosos ojos que ellos también merecen otra oportunidad, que no los olvidemos. Y nunca los olvidamos. Se quedan en nuestra memoria, indelebles. Recorremos las jaulas recordando que aquí estuvo Estu, aquella preciosa labradora negra que nos demandaba urgentemente amor y un día ya no estuvo más, o que allí saltaba alegremente, ajeno al peligro, el pequeño Justin que nunca volvimos a ver.

Recordamos a todos los que desaparecieron sin dejar rastro alguno y damos gracias a la vida por los que pudimos salvar.

Es suficientemente duro hacer lo que hacemos pero nadie nos pudo advertir que podríamos tener un enemigo mucho más poderoso que la burocracia de un campo de exterminio. Y ese enemigo apareció con todo su ejército de virus infecciosos: el moquillo. La perrera sufrió una epidemia de moquillo y nosotros, entre otros, sufrimos sus consecuencias. Animales sanos que estaban salvados del sacrificio, se condenaron infectados por el virus. No teníamos herramientas suficientes para luchar contra la capacidad de destrucción de aquella infección y nuestros compañeros fueron cayendo poco a poco, lentamente. Han sido tres meses en los que hemos vivido la más horrible de las pesadillas, la más absoluta de las paranoias, el impotente y largo adiós de muchos de los nuestros. Sabemos de asociaciones que han vivido una situación igual a la nuestra. Hemos sufrido con ellos, reconociendo en sus lágrimas las nuestras. Pero no habíamos sido capaces de demandar nada hasta el momento porque esperábamos poder acabar con nuestras miserias antes de tener que arrojar encima de otros la desgracia que estábamos viviendo.

Queremos, además de SOLICITAR AYUDA SOLIDARIA de todo el que pueda, para hacer frente a las deudas que han generado los veterinarios, las medicinas y tratamientos, hacer un merecido homenaje a los que se fueron.

Algunos de ellos nos dejaron en silencio, dormidos por la piadosa anestesia, otros lucharon tanto que nos obligaron a no tirar nunca la toalla. Todos nos dieron la enorme lección del amor que quedaba en sus ojos mientras nos dejaban. Y esa lección, sin duda alguna, no podremos nunca dejar de recordarla. Por los que se fueron. Siempre en nuestros corazones.

CUALQUIER AYUDA ES MUCHO, HAY UNA DEUDA DE UNOS 3.000 E Y ASI ESTAMOS ESTANCADOS Y NO PODEMOS SEGUIR AYUDANDO. ES UN LLAMAMIENTO DESESPERADO! NECESITAMOS SEGUIR SALVANDO A LOS QUE PODAMOS! AYUDANOS A AYUDARLES!!

OS FACILITO LOS DATOS BANCARIOS: IRENE ALCAYDE DE LAMO Número de cuenta: 2100 4907 80 2200091242 Divisa: euros IBAN en formato electrónico: ES8721004907802200091242 IBAN en formato papel: IBAN ES87 2100 4907 8022 0009 1242 BIC (Código Internacional de Identificación Bancaria en el sistema SWIFT): CAIXESBBXXX


Por:María José Acosta García
Fotos:17

sábado, 4 de septiembre de 2010

URGENTE!! SCHNAUZER MINIATURA se queda sin hogar!!

Por motivos familiares graves Chispa se queda sin hogar. Su dueña se va a Perú a finales de septiembre y no puede llevárselo. Chispa es epiléptico y tiene que tomar una pastilla al día, pero tiene un preciosísimo carácter que compensará con creces el pequeño esfuerzo que eso pueda suponer.



ASPAP Protectora Animais Porriño e Mos 686475224 o 986340639 (horario oficina)

facebook ASPAP Protectora de Animais de Porriño e Mos

web http://aspap.freehostia.com/

jueves, 2 de septiembre de 2010

AS PEGADAS DE GOLFIÑO


Golfiño saíu da súa caseta, e sen pensalo, estirouse, e votou a correr, deixou as súas pegadas pola leira recén enciñada, deixou as pegadas entre os pementos, que algún levou na boca, tamén sobre o cemento recén votado na parte de diante da casa, e na entrada da casa… e entre tanto alboroto, e o chan mollado, esvarou, e foi un anaco a ras do chan, ata bater no caldeiro da fregona, e co susto votou correr de novo, e para esquivar ó neno da casa, de nome Josua, pisou as alfombras, e pasou por enriba do gato... miauuuuuu!!!!!!!!!!!!!!!!



Escrito por Beatriz e Lucía e ilustrado por Josua B. do IES de Ames.


GOLFIÑO É UN CAN DO REFUXIO DE BANDO QUE ESTÁ AGARDANDO POR ALGUÉN QUE O ADOPTE, E PODER SAÍR DA CASETA, E SOBRE TODO SALTAR POR ENRIBA DO GATO, SE O HAI.

refuxio@refuxio.org www.refuxio.org
asociacionabeiro@gmail.com

Perro abandonado con una pata rota

La asociación de voluntarios del Refugio de Bando Abeiro está estudiando emprender acciones legales contra un hombre que abandonó a un perro en lamentables condiciones en las proximidades del Refugio. Fueron dos voluntarios los que vieron cómo una furgoneta estacionada cerca de Bando se puso en marcha al verlos, dejando atrás un perro. Los voluntarios siguieron al conductor, que huyó por diversas pistas. Después, intentaron coger al animal, un cruce de grifón y beagle, pero no lo consiguieron. El perro apareció en una cuneta con una pata rota y claros signos de deshidratación y desnutrición. Pesaba seis kilos y no queda más remedio que "eutanasiarlo". Fuentes de Seprona aseguraron a los voluntarios que el dueño es un vecino de Lavacolla que tiene perros de caza, y que aseguró que intentaba cogerlo y no abandonarlo.
Publicado en El Correo Gallego

Adicado a eles: os can do refuxio.

Estes son algúns dos nomes dos cans que levan máis tempo no refuxio:

podenquita - centella - medos - medosa - montouto - xarope - fontiña - lula - konrad - chocolate - luma - carrachiña - eida - solo - kevin - dona - noel - neno - tamir - sin - mixericas - parque - bardi - teck - sety - sallan - vedra

Deles, o que leva máis, dende o 2005, o que menos dende o 2007.

Algún destes nomes non che chegan ata o máis interior??, non che toca no teu corazonciño??, non terías un oco para facelos felices o que lles resta de vida.

Eles van estar alí, no refuxio, esperando toda mañá pola comida, o paseo e os mimos dos voluntarios/as. Poida que algún día algún deles note algo no ambiente, coma que o miran máis, coma que se fixan nel, coma que... sen esperalo... saia do refuxio cara un fogar.

Ese día van ter unha nova vida. Pero non esquezamos que quen se está levando un regalo eres ti, pois che vai dar máis do que nunca te imaxines, tan só por unha caricia e por esa calor que lles damos.

http://www.refuxio.org/ refuxio@refuxio.org

miércoles, 1 de septiembre de 2010

TROSKY ADOPTADO (!!Galicia Urgente!! En pocos días se le acaba la acogida a Trosky!!)


A trosky lo recogimos de la calle hace aproximadamente 1 mes. Estaba en unas condiciones pésimas. Tenía falta de pelo, heridas por todo el cuerpo y miles de pulgas y larvas de garrapatas. Su caso estuvo en difusión unos días y afortunadamente para él una familia le tendio la mano.Se llevo al veterinario y lo único que le detectaron fue su "edad". Tal y como tiene los dientes no pueden asegurar al 100% su edad, pero si nos aseguran que no tiene menos de 7 años....Es un perro encantador y muy cariñoso. Pesa tan solo 6 kg y le encanta estar con gente..

La familia que lo acogió para sacarlo de la calle y poderle llevar al veterinario y que recuperara peso, ahora le es imposible tenerlo más... El piso es muy pequeño y tienen 2 perras sin esterilizar. La situación se ha vuelto un poco complicada y el más perjudicado es Trosky.En su momento esta familia le tendió la mano, pero ahora necesita una nueva casa de acogida o un hogar definitivo.Un perro de tamaño pequeño tiene una larga vida, así que no importa la edad que el tenga , sino lo que importa es la mala vida que siempre llevó y que ahora que tiene una oportunidad nadie está dispuesto a dársela.

Ya está esterilizado y desparasitado.

Por favor, ayudar a difundir a Trosky por toda España... No queremos imaginar cuando haya que sacarlo y no tengamos sitio donde meterlo!!!Es un caso urgente y un perrito muy bueno que lo necesita... Aquí en Galicia nadie se ha ofrecido para adoptarle ni para una nueva acogida!!!

Adopciones Galicia 696.69.39.71/649.433.150
adopcionesgalicia@hotmail.es

As orellas de Forellas


Forellas, só hai que velo. Cando salta as súas orellas planean. Mesmo parece que vai saír voando.

Unha mañá, no refuxio, comezou a chover, correu e correu para meterse debaixo dunha planta... pero, as súas orellas estaban espertas xa facía horas, co cal, tiñan moitas gañas de moverse, o que fixo que forellas saíra despegado, e saltase o muro do refuxio!!!

E xa postos, foi dar unha volta. pasou por enriba de campos, casas e árbores, regatos, e por enriba da autoestrada.

Fitou ó lonxe unha morea ENOOOOORME de casas, (Santiago), e foi cara aló. Vaia!!!! que de cousas!!!

Nese intre comezou a perder altura por momentos, rápido! para casa!! mais nunha destas caeu máis da conta, auuuuuuuuuu!!!!

E CAEU.

Pero de onde caeu foi dende un alto do refuxio, no que se metera cando empezou a chover, e como non paraba, quedou a durmir. Todo fora un soño!!!

(Non fora un soño, pois ó pouco chamaron varias persoas ó refuxio, de distintos lugares, que viran pasar un can con grandes orellas)

ESTE FORELLAS!!!!!

Este forellas está agardando que vaian por el. Agora ben, en calquera momento pode saír voando.


Por Vir e os alumnos e alumnas do IES de Ames.


refuxio@refuxio.org www.refuxio.org

asociaciónabeiro@gmail.com



La familia crece

Dos buenas nuevas : La asociación Abeiro acaba de abrir un blog,www.asociaciónabeiro.blogspot.com ,un arma mas en defensa de los animales y la incombustible Vir colabora desde hoy en ollo ó can, estoy seguro que sus inagotables energías ayudaran a darle vida a estos espacios y así promover las adopciones.