Mostrando entradas con la etiqueta Finais felices. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta Finais felices. Mostrar todas las entradas

martes, 13 de marzo de 2012

Jimis tamén nos envía saúdos

Jimis leva unha semana no seu novo fogar e xa está plenamente integrado tanto na súa familia humana como canina. A súa dona contounos que este fin de semana estiveron facendo unha ruta de sendeirismo e que o pasou en grande. Pero non todo vai ser diversión! esta ruta tamén lle serviu de adestramento para a excursión ao Caurel que teñen programada para Semana Santa.

Gala e Golfo, os novos compañeiros de Jimis



Jimis e Naski, outro dos seus compis


Tamén nos contou a súa dona que traballa en equipo con Gala: ela "arrasa" o céspede e el colabora co "riego automático" das flores. Que máis se lle pode pedir?


Jimis con Gala



Que sexas moi feliz, Jimis!!!


Nuria


Recibimos noticias de Beltz (antes Filipo)

Este é Beltz, adoptado no Refuxio a finais do 2008. A súa dona contounos que está moi contenta con el, e vese que el tamén o está con ela!

Graciñas pola foto e por coidalo tan ben!

martes, 7 de febrero de 2012

Presentámosvos a Tula, adoptada recentemente no Refuxio de Bando

Hola!

Mi nombre es TULA. Os voy a contar mi historia. Es una historia triste como la de muchos otros perros abandonados, por suerte, la mía tiene un final feliz.

Llegué al REFUXIO DE BANDO el 25 de Marzo de 2006. No tenía ni un añito cuando entré en el Refugio. Siempre he sido muy cariñosa, pero tenía un poquito de miedo al principio, porque no sabía ni dónde estaba, ni qué me iba a pasar.


Me metieron en un canil con más perritos en mi situación. Algunos buenos y otros un poco nerviosos, pero no me quedaba más remedio que acostumbrarme, porque parecía que iba a estar ahí un tiempo.

Los voluntarios/as me tomaron poco a poco mucho cariño, ya que yo intentaba siempre que me hiciesen mimos y me diesen caricias. Cuando salíamos de nuestro canil algunos corren por la hierba, pero yo prefería estar con personas y que me rascasen la cabeza. Iba pasando el tiempo y yo seguía allí.


Los voluntarios y el personal del REFUXIO DE BANDO me bajaron a algunas salidas a ver si tenía suerte y alguien se fijaba en mi bonito pelo atigrado. (La verdad es que tengo un pelito muy VINTAGE, como dice mi mami).


Pero el tiempo pasaba y pasaba y nadie se fijaba en mí. Entonces, casi sin darme cuenta, pasé a ser “Caso especial”. Aunque parezca mentira y yo sea una perrita muy especial, eso no es bueno. Ser “caso especial” en un Refugio quiere decir que ya eres “mayor” y que tienes menos posibilidades de que te adopten.


¿Pero cómo puede ser eso? No entendía nada. ¡Si llevo aquí seis años! Claro que he crecido, porque nadie me ha adoptado y, ahora, ¿Nadie me adopta porque he crecido? ¡Pues vaya sin sentido!
De todas maneras yo seguía siendo como siempre: CARIÑOSA Y ADORABLE (a pesar de ser “mayor” para algunos).


Entonces, un día de octubre llegaron unos voluntarios nuevos: ANA y DAVID. Se fijaron en mí desde el principio y siempre que venían a sacar a los demás perretes me venían a darme mimos. “Ienita” me llamaban. Por supuesto yo les correspondía y les daba muuuchos mimos (unos pocos más que a los demás voluntarios, jeje).

Y, sin darme cuenta, un día me hicieron una revisión veterinaria, me echaron gotitas en los oídos (no me gustan nada), Paloma y Patricia se despidieron de mí (con mucha alegría porque sabían que iba a un sitio mejor) y me fui con Ana y David en coche.


Llegamos a un parque, donde apareció otro perro al que parecía que también querían mucho Ana y David. Se llama “MOMO” y es un poquito “cabra loca”. Me olisqueó y parece que le gusté. Corrimos juntos por el parque, aunque yo, como no sabía muy bien dónde estaba, iba con un poquito de miedo.
Después fuimos a una casa ¡UNA CASA! ¡No me lo podía creer! Y resulta que había más animales con los que jugar. Eran dos gatos: MAPACHE y MAYA. Maya pasó un poco de mí (ahora sé que no es que esté enfadada conmigo, es que ella es así).


A Mapache le sorprendió un poco mi llegada. Él había llegado también hace poquito y, me parece a mí, que es el consentido de la casa.


Al poco de estar allí me bañaron porque decían que olía fatal (no sé por qué, porque yo creo que olía perfectamente) y me peinaron, secaron y dieron muuuuchoss mimos.

Me puse a inspeccionar la casa con mi nuevo “colega” MOMO. Descubrí un montón de cosas que no había visto nunca.


La tele, huesitos ricos, alfombras… y lo mejor de todo: EL SOFÁ. Por si alguien no lo sabe, es una cosa grande y mullidita muuuuyyy cómoda. A mí me encanta.


Me dejan subirme.. ¡Cuándo quiera! y es taaaaan diferente al frío palé que tenía que compartir con otros 5 perros…. Ronroneo de lo agustito que estoy. ¡¿Que los perros no ronronean?! Pues yo sí. Además a lo mejor otros perros no han estado 6 años en un refugio sin saber lo que era un sofá. Así que, YO RONRONEO.

Estoy muy bien. Me quieren mucho. He pasado de salir del canil cada tres días a salir ¡Dos veces al día! Soy muy buena con mis nuevos dueños, no hago nada en casa, los sigo a todas partes, como cuando comen los demás, soy muy cariñosa con ellos y con mis “colegas” gatunos y perruno… incluso les doy besitos. Les oigo decir que están muy contentos conmigo y que son mucho más buenos los perros del refugio (eso para que luego digan!).


Aún voy un poquito asustada por la calle… los niños gritones y los coches me dan un poco de miedo, pero mis papás humanos dicen que se me pasará. Ya casi llevo el rabito levantado del todo y cuando vuelven de la calle me alegro mucho y doy muchos saltos (gana MOMO que está un poco loco, pero yo me apunto al carro rápidamente).


Esta es mi historia, como la de muchos otros perrillos que están en un refugio y pasan ahí toda su vida. Yo he tenido suerte, me quedan muchos años de amor y cariño en esta familia, pero hay muchos amigos míos del REFUXIO DE BANDO (y de otros muchos refugios y perreras) que siguen esperando una oportunidad.


ADOPTA UN PERRO “MAYOR” (Sigo sin entender lo de “mayor”; yo estoy estupenda).

Firmado: TULA

lunes, 6 de febrero de 2012

Recibimos noticias de Pachorra (antes Aída)



Este é o precioso texto que nos enviou Carla, a dona de Pachorra:


Escribo isto mentres ti me miras cun ollo a medio abrir. Estás tumbada co corpo todo estricado xunta a estufa. Fora chovía cando saímos pasear. Sempre que chove é unha festa voltar para casa. Sécote coa túa toalla amarela e ti comezas a mordela e rebozarte con ela, para ti é un xogo.

Xa fai 8 meses que entrache na miña vida. Cómo pasa o tempo, sinto que foi onte cando te vin no Toural, toda guapa, limpiña e peinada con mimo polos voluntarios, preparada para namorar a calquera.
Facía tempo que me rondaba na cachola a idea de adoptar. Xa facía un ano e medio que o meu querido Pancho me deixara. Aínda hoxe, todos os días me lembro del cun sorriso. Tras ese período de loito, atopábame xa preparada para ofrecerlle cariño a outro peludo.
En ningún momento pensara en mercar un can.
Sentía noxo ante a idea de comerciar ca vida dun animal.
Sentía unha inmensa mágoa ó imaxinar a todos os que, coma ti, agardaban unha nova oportunidade. Esa que humanos irresponsables e sen corazón lles negaran ó abandoalos.
E sobre todo, sentía carraxe áceda cara aqueles que condean a unha existencia de soidade e miseria a seres tan nobres.
Así que decidín adoptar. Sabía que era a decisión correcta. Non sabía (sóubeno despois) que sería e mellor que tomase en moitísimo tempo.



Os meus criterios eran moi simples: buscaba un can adulto, tranquilo e que non fose dominante con outros cans.
Moita xente me previra contra a posibilidade de adoptar un can adulto. Dicíanme que habías tardar máis en aprender as cousas. Que nunca serías tan cariñosa como un cachorro criado na casa. Que traerías malos costumes. É curioso que ningunha desas persoas tivera nunca un can adulto. Nin unha. Os humanos estamos cheos de prexuízos.
Por sorte, ti que me coñeces, sabes o túzara que son cando tomo unha decisión. Estaba convencida de que todo iso non eran máis que ideas preconcebidas e ademais, sabía que quería darlle unha oportunidade a un can maior. Un cachorriño, razoaba, sempre terá máis posibilidades de adopción. Ti levabas 5 anos no Refuxio de Bando cando te coñecín. Cinco anos. Dise pronto. Chegaches alí con un. Algún asasino con escopeta debeu decidir que non valías para cazar.

E menos mal que me mantiven firme. Porque mi madriña... qué sorte tiven contigo! Nestes oito meses non fixeches máis que mellora-la miña vida. Agora ríome de toda esa xente que me di que un can maior non aprende rápido e que lle costa adaptarse á vida nunha casa. Ti non tardaches nin unha semana en aprender a face-las túas cousas fora. Nesa semana aprendiches tamén o teu nome, a sentarte nos semáforos para agardar, a acudir á chamada estando solta e a quedarte quieta cando cho pido. Tamén que a estufa do meu cuarto é TÚA, que só podes subir ó sofá do despacho e a pedir que che rascasen na barriga. A todo estabas receptiva, só querías agradar.

Houbo cousas que nos custaron máis. Por exemplo, o teu medo ós cativos. Volvíaste tola cando vías algún. Gracias á miña sobriña de seis anos, que nos axudou moito, puidemos traballar nese temor ata superalo. Hoxe en día calquer neno pode achegarse a ti e acariñarte, que ti ficas tranquiliña e relaxada.

Lembrarei sempre a primeira vez que te levei á praia. A túa ollada bicolor totalmente excitada, correndo, saltando, facendo a croqueta na area. Mirábasme e ladrábasme e eu sabía que me estabas dicindo o incrible que che parecía ese lugar, o moito que che gostaba. Bañámonos xuntas e nadaches como un golfiño. Esa noita roncaches a todo volume. Estabas cansa e feliz.
Agora, meses despois, fago balance e debería darme cun canto nos dentes. Atopei unha amiga boa, intelixente e cariñosa. O teu agradecemento non coñece límites. Podo dicir con seguridade que incluírte na miña vida foi a mellor decisión que tomeu en moito, moito tempo. E se hai algo que lamento, é non telo feito antes.



Dende aquí quero aproveitar para animar o todas as persoas que están pensando en vivir cun can, a que consideren a adopción. Sabendo a situación na que se atopan tantos animais, o cheas que están as protectoras e as perreiras... mercar un animal é un crime. Pensade que cando adoptades, en realidade estades axudando a dous animais: ó que levades para casa e ó que poderá ocupar a plaza del na protectora en vez de estar na rúa.

Quen non adoptou un animal descoñece un dos amores máis fieis e sinceros que existen. Hai poucas cousas máis fermosas que ver a alguén descobrir por primeira vez o cariño dunha familia. Ver cómo pouco a pouco comeza a confiar en ti. Se tivese que resumi-la miña experiencia en poucas palabras, diría que dende que Pachorra vive comigo, a miña vida é mellor. Son máis feliz.
E sei que ela tamén o é. Iso é o mellor.

Carla.




Moitísimas gracias, Carla. Nunca esqueceremos o día que subiches ao Refuxio e te decidiches pola preciosa Aída.

Olalla

martes, 24 de enero de 2012

Recibimos noticias de Katty, adoptada no Refuxio de Bando


Este é o precioso texto que nos enviou Maricarmen, a súa dona:

“KATTY”
A principios de diciembre del año pasado por circunstancias personales el médico me indicó que estaba entrando en una depresión y que tenía que comenzar a medicarme. Esto me hizo pensar y la verdad es que no quería empezar a depender de antidepresivos y tomé la decisión de incorporar a mi vida un animal. Yo siempre he sido amante de los perros y he tenido dos pero luego de sopesar los pro y los contra de un perro o un gato me decidí por este último, aunque mi experiencia con ellos se limitaba a verlos en la casa de una amiga y nada más.
Con mi decisión tomada me fui al Refugio de Bando con la intención de adoptar una gatita pequeñita y si había siamesa. Cuando llegué y me enseñaron los animales que tenían en adopción, y después de las acertadas observaciones de Paloma, comprendí que lo de pequeñito nada y en cuanto a la raza ya no era importante, por lo cuando me enseñaron una gata de 8 meses de edad de raza europea y manto blanco y negro decidí que era la elegida, como pueden imaginar era “KATTY” que recogí una semana después, el primer día muy asustada pero al finalizar el día ya dormía en mi regazo y se dejaba cepillar.
El primer día durmió en la camita de mimbre que le había comprado pero al segundo día se apoderó de las sillas y el sofá, pero solo duró unos tres días, ella misma decidió dormir en su cuna y desde entonces, salvo en la noche que duerme abrazada a mi brazo, si no está jugando está en su cama.
Llegó a mi vida el 15 de diciembre, y desde entonces las dos nos hemos ido conociendo, yo teniendo paciencia con sus travesuras y ella conquistándome a cada momento, tiene una personalidad muy marcada pero muy cariñosa, ha engordado un kilo y parece un peluche, juega constantemente y nunca se cansa, ha descubierto las alturas y le apasiona estar en la ventana, ha aprendido a ir al arañador y a donde voy yo va ella, cuando está en mi regazo me lame la mano y le encanta que le acaricie y le rasque en la cabeza, como ven no niego que estoy boba con mi gata, que me ha traído alegría y cariño a mi vida, y ya forma parte de la familia, realmente creo que es la decisión más acertada que he hecho, soy feliz con “KATTY” y ella creo que también.
Quiero agradecer el trato recibido por parte del personal del Refugio y animar a todos los que están pensando en traer un animal a sus vidas a que hagan una visita a sus instalaciones, comprobarán que hay muchos animalitos esperando un hogar.










Moitísimas gracias, Maricarmen, tanto por darnos noticias de Katty como, sobre todo, por coidala tan ben!

Olalla

martes, 17 de enero de 2012

Recibimos noticias de Avellano (agora Damh), adoptado no Refuxio


Chámome Ramiro mais a maioría da xente adoita chamarme Nano, son un xoven de 22 anos que vive no Concello de Trazo nunha casa na cal, tanto meu avó coma o meu pai eran cazadores así que me criei rodeado de cans sempre; prácticamente nunca había menos de 5 cans na casa e sempre xogaba con eles posto que na miña aldea non había rapazada da miña idade. Así é que creei un vínculo especial cos animais, sobre todo cos cans, pero sempre tiven a espiña cravada de non ter un can ao que poidera chamar "o meu can", unha mascota, un verdadeiro amigo cuadrúpedo. Sempre me dicían que xa había cans abonda na casa e que non se me ocorrera traer ningún máis... Xa cando eu era máis mozolo, entrando na adolescencia, os meus maiores deixaron de ir á caza e os cans de caza quedaron relegados a meros avisadores de presencia de persoal na eira. Pouco a pouco, foron falecendo de vellos até que só quedou un, o Chito, un can que dou bastantes problemas nos seus inicios pero que agora é unha mistura de podenco ibicenco a mar de salado, bastante xoguetón a pesar da súa idade... pero que, se sentía moi só estando el só na casa; así que meu pai díxome que buscase algún can para min e para facerlle compañía ao xa mencionado Chito (o nome foi cousa de meu avó, aviso!).

Sempre quixen ter un can de faccións rudas, o típico can de tío duro aínda que eu non sexa precisamente o malote de película. A cousa é que barallei moitas razas, e, a pesar de que podía permitirme mercar o can da raza que eu quixera, acordei que me iba a sentir moi mal pagando por un can a sabendas de que en canceiras e refuxios de animais hai multitude de animais aos que lles foi negada unha oportunidade na vida; animais nobres que por unha ou outra causa non teñen a sorte que se merecen. Así pois, non mo pensei dúas veces e fun a dar unha ollada ao refuxio de Bando. Foi algo moi duro para min, sempre vira fotos do refuxio, pero nunca entrara. Non é agradábel ver como cada cela está chea de cans, que te miran con desesperación por conseguir un cariño, por conseguir un fogar, un dono ou dona ao que coidar... partiume a alma recorrer os corredores escoitando as historias de moitos deses animais, algúns dos cales recibiran tratos moi crueis por parte dos seus donos ou de xente (se se lles pode dar nome de persoas...) das rúas onde vagaban abandonados. Acódordome entre outros de Bella, unha mistura de pitbull con bóxer preciosa que se atopaba enferma cando eu a vin, un animal moi doce e mimoso, á par que temeroso que miraba con recelo aos novos visitantes; agora mesmo atopou un fogar, cousa que me enche de alegría. Case chegando ao final do meu recorrido polo refuxio, atopei cun tal Avellano (outra mistura de bóxer con pitbull), estaba nunha cela con outros 8 ou 9 cans, todos eles armando barullo, ladrando e saltando ao lado da reixa clamando por algo de atención.



Avellano non; simplemente apoiaba o fociño e poñía mirada triste coma se do gato de Shrek se tratase, ao mesmo tempo era unha mirada de resignación, como se lle dera igual o que lle pasara na vida. Pregunto por el e infórmanme de que foi atopado atado no cuarto de limpeza dunha casa abandonada en Brión e que levaba abandonado alí probábelmente máis dunha semana, sen comida e lambendo a auga que goteaba dos tubos da auga que por alí pasaban (unha vez máis cagueime no innomeábel e no adxetivo "humano"). Acerquei a man xunto da súa boca, limitouse a ulila e deixarse acariñar un par de veces á par que se levantaba cara ao interior da xaula e se deitaba lonxe do demáis cans que seguían co seu balbordo. E dende alí, dende o fondo da xaula, seguía mirándome con eses ollos negros que desbordaban humanidade.

Elexino a el e foi unha das mellores decisións da miña vida. Asemade, decidín rebautizalo como Damh, un nome de orixe gaélico que significa por unha banda boi e pola outra guía e escolta.

Hoxe en día é un dos mellores amigos que podo ter, sempre está disposto a sair a pasear, chova ou non; sempre quere xogar e adícase a rirse de min en canto ten a pelota na boca. Alegroume moito a vida, e por descontado, tamén lla alegrou ao Chito que xa non se ve só.



Todos os días tócalle paseo a ambos, chova ou non. A verdade é que saiu un can "curioso" canto menos: encántalle meterse nos regos e enchouparse de lama até arriba, sen embargo, é o primeiro en buscar un anaco do paraugas cando chove. Ademáis, non só mellorou a miña vida e a de Chito, senón a da familia en xeral; posto que meus pais tamén saen a pasear conmigo e con el (ás veces só con el, cando eu non podo); polo que nos uniu bastante como unidade familiar. É un animal que se mostra moi agradecido polo trato que recibe, un pouco traste ás veces (a eira non volverá a estar "limpa" na vida), aprende rápido, é bastante guieiro, moi glotón, hiperactivo,...



Acórdome do día que o fun a recoller ao refuxio, acompañábame meu pai e estabamos sentados na oficina. Estaba rematando de firmar o papeleo mentras a encargada iba a buscar a Avellano-Damh. Ao entrar pola porta e vernos abalanzouse sobre nós e comeunos a lametóns. Creo que foi o mellor saúdo que alguén me dou na vida.